Serinchamps

In de 17e eeuw werd in het gehucht Haversin, in de Belgische Ardennen, een kasteelboerderij gebouwd: het Château de Serinchamps. Het werd een thuisbasis voor adellijke families uit de regio. Tot na de Tweede Wereldoorlog, toen er een tehuis voor kansarme kinderen werd gevestigd. Dit tehuis ging uiteindelijk failliet en in 1990 werd het complex voor 25 miljoen Belgische frank verkocht aan projectontwikkelaars. Inmiddels is het kasteel volledig verlaten en worden er door verschillende aannemers pogingen gedaan om het een nieuwe bestemming te geven. Tot nu toe zonder al te veel succes.

Begin 2026 bezoeken we de verlaten gebouwen op het grondgebied van het Château de Serinchamps. Het is er prachtig; het heeft gesneeuwd. De muurschilderingen zijn een duidelijke herinnering aan de functie die het gebouw ooit had: een tehuis voor kansarme kinderen. Geraakt door deze schilderingen duik ik in de geschiedenis van het tehuis. Er is niet heel veel over te vinden, maar op de lokale website van het gehucht Haversin staan een aantal prachtige oude foto’s, voorzien van tekst en uitleg. Wat mij echter het meest raakt op deze webpagina, zijn de reacties. Ze zijn geschreven in de periode van 2006 tot eind 2009. Er worden herinneringen opgehaald en er staan mooie, persoonlijke memoires tussen.

De kinderen die hier verbleven, kwamen vaak uit arme gezinnen of verbleven er om gezondheidsredenen. De reacties zijn lovend, maar niet zomaar lovend. Je leest hoe Serinchamps hen heeft gevormd tot de mensen die ze nu zijn. Je leest over mensen die emigreerden, maar nog altijd terugdenken aan hun tijd op het kasteel. Je leest over Saïd, geboren in België uit ouders van Marokkaanse afkomst, moslim, die zijn verhaal aan het opschrijven is: “dat van Serinchamps, waar mijn levensontwaken begon.”

Het is ontroerend en mooi om te lezen. De muurschilderingen zijn er nog steeds, als herinnering aan alle kinderen die zich hier ooit zo thuis hebben gevoeld. Hopelijk wordt deze plek ooit in ere hersteld.

Na de foto's een kleine selectie citaten uit de reacties op de website van Haversin, vertaald uit het Frans.

“Het is waar, we waren veilig en wel, die klaprozenvelden, die nonnen die ons beschermden. Serinchamps, wat een rust!”

“Ik had een vriendinnetje, Duy Nguyen, een Vietnamese vriendin. Soms vraag ik me af of ze nog aan mij denkt, en aan Soraya Erramie, een Marokkaans meisje, Sy-Nue, een Japans meisje, Kathy Simples en haar zus Sonia Simples. Ik ben mijn vrienden niet vergeten. Ik denk aan iedereen en vraag me af: denken zij ook aan mij?”

“Biggetjes met hun bruine vlekjes zien, wilde zwijnen, herten, reeën… Het was een paradijs voor mij. Brussel was een hel met zijn stank."

“Serinchamps zal altijd mijn aardse paradijs blijven. Elk seizoen was er prachtig. Ik hield van alles daar. Als ik verdrietig was, ging ik naar het kleine kapelletje van de zusters, en die sfeer was een zegen.”

“Ik denk vaak aan al die kinderen. Wat is er van hen geworden? Wij kwamen niet uit bevoorrechte gezinnen, maar we hadden zeker het voorrecht om Serinchamps te kennen.”